امشب...

امشب از اون شباس که هیچ جوره نمیتونم هضمش کنم...

بعضی وقتا بد کم میارم ولی نمیتونم

فاتحه ی حسی رو که هنوز نفس میکشه رو بخونم ...

دگ حتی قلق خودمم از دستم در رفته ...

سر به هوا شدم و ...خودمم نمیدونم چمه

غمباد گرفتم...

شب که میشه همه دلتنگی هامو بالا میارم ...

احساس میکنم کل بدنم پر شده از تومورهای بدخیم که

هرشب بیشتر از شب قبل رشد میکنن و بزرگ میشن ...

میخوام احساساتمو شیمی درمانی کنم ولی میدونم بی فایدس...

احساس میکنم خیلی بیشتر از سنم عمر کردم

مث اینکه هزار سال عمر کردم و صد دفه مردم ...

امشب ، خیلی خنکم خیلی ، مث یه تیکه یخ...